محمدرضا شفيعي كدكني

دستی افشان تا ز سر انگشتانت صد قطره چکد،هر

                                                قطره شود خورشیدی   

باشد که به صد  سوزن نور،شب ما را بکند  

                                                                  روزن روزن.     

ما بی تاب،و نیایش  بی رنگ.

از مهرت لبخندی کن،بنشان بر لب ما

                باشد که سرودی خیزد در خورد نیوشیدن تو.

ما هسته ی پنهان تماشاییم.

               ز تجلی ابری کن،بفرست،که ببارد بر سر ما  

باشد که به شوری بشکافیم،باشد که ببالیم و

                                                  به خورشید تو پیوندیم.

ما جنگل انبوه دگرگونی.

از آتش همرنگی صدا اخگر بر گیر،بر هم تاب،بر هم پیچ:

                                           شلاقی کن،و بزن بر تن ما

باشد که ز خاکستر ما،درما،جنگل یکرنگی بدر

                                                                     آرد سر .

                                                                                                                                                      ما چنگیم:هر تار از ما دردی،سودایی  .

زخمه کن از آرامش نا میرا ،ما را بنواز

        باشد که تهی گردیم,آکنده شویم از والا *نت*

                                                                     خاموشی.

آینه شدیم ترسیدیم از هر نقش.

خود را در ما بفکن.

    باشد که فرا گیرد هستی ما را،و دگر نقشی

                                                               ننشیند در ما.

ای دور از دست! پر تنهایی خسته است.

گه گاه،شوری بوزان

                      باشد که شیار پریدن در تو شود خاموش.

نیایش سهراب سپهری.

سپاسگزارم از دوستایی که لطف کردند و شکسته ساز رو  لینک وبلاگ خودشون

گذاشتن.در یه فرصت  مناسب، به زودی،لینکهای وبلاگ رو  معرفی می کنم و

بیشتر  با اونها آشنا می شیم..دنیای شگفت انگیزییه دنیای  وبلاگها و  متفاوت تر

ازاونچه که  گمان می کردم.

باید راه شکسته ساز رو  روشن کنم.دوست دارم درباره ی یک سری  اندیشه ها

و احساسات مهم و بنیادی دیدگاهامو  بنویسم  و پس از اون بیشتر  به مشکلات

اجتماعی نگاه کنم و در پی چاره باشم  البته  با خرد محدود  و توان اندکی که

 دارم.از همه  دوستانی که به شکسته ساز سر زدن و نظر دادن ممنونم.

همچنین از دوستی که شعر شکسته ساز رو تو کامنت گذاشتن بسیار

ممنونم.

*بزن آن پرده اگر چند تو را سیم از این ساز گسسته

*بزن این زخمه اگر چند در این کاسه ی تنبور نماندست صدایی

*بزن زخمه بر آن سر بر آن چوب بر آن عشق که شاید بردم راه به جایی

*نغمه ی توست بزن آنچه که ما زنده به آنیم

*اگر این پرده بر افتد من و تو نیز نمانیم.(شفیعی کدکنی).

پرده های ترانه هایشان مرا تا آسمان برد.بال آواز کمانچه و تار،کوبه های 

 تنبک وآوایی آسمانی  مرا به کاخ آرزوهایم رساند.در خانه ی آرزوهایم

مهمانی برگزارشد به میزبانیه دل،و رویاها دست افشان و پای کوبان

می کردند.

از خود دور بودم در بهشت موسیقی سیر می کردم و از پس همه ی این

 پرده هاو ترانه ها پنهانی را می دیدم که همه جا آشکار است.از دیده ی

 دل به خدا نگریستم وبه دریای مهرش پیوستم.

حافظ ،مولانا،سعدی،شفیعی کدکنی و سهراب  ترانه سرای آنان بودند وفرود

 آمدند تاشنونده ی عا شقا نه ها باشند.

چند هزار نفر هم سفر را سوار بر موجهای ترانه ،تا بی کرانه ی رویاها

بردند. چند سال پیش با بم هم نوا شدند و شبیخون بلا را تصویر کردند و

 امسال نیز چند  شب  پی در پی آسمان موسیقی این مرز و بوم را ستاره

باران کردند.استاد محمد رضا شجریان،حسین علیزاده،کیهان کلهر،همایون

 شجریان گروهی از جاودانان موسیقی ایران شدند.درود بر نامهای ماندگار

موسیقی از باربد تا این چهار تن.

.......................................................................................................................

سلام.

تشکر میکنم به خاطر مهر و لطفی که به شکسته ساز داشتید.تنها دلیل ادامه

دادن  نوشته ها   راهنماییها و نظرانی بود که داشتید.من هنوز هیچکدوم از  

دوستان و آشنایان  رو از  وجود این وبلاگ با خبر نکردم و خودم رو هم به شما 

 معرفی نکردم.روزی که ببنیم این راه مفید و  موثره   و ارزش شناختن نویسند

شو داره  این کار رو خواهم کرد.

یکی از چند هزار نفری بودم  که در کنسرت استاد بود و خواستم از دریچه ی

 محدود  خودم به این شکل که نوشتم و احساس کردم به کنسرت نگاه گنم.

شعر شفیعی کد کنی رو هم به  زودی کامل شده تو پستهای  بعدی میزارم

کمبودها ی وبلاگ رو ببخشید و بزارید به حساب بی  تجربگی. با سپاس

اول به خاطر لطفی که به این وبلاگ داشتین ممنون و سپاسگذارم امیدوارم

با کمک نظرات و دیدگاهاتون وبلاگ خوبی درست کنم.

.......................................................................................................................

روزگاری همچون مرداب بودم.مردابی خاموش و بی خروش.

خود را مردابی از تنهایی می دیدم که تنها تما شاگر گردش روزگار است.دنیا را

سراسر تاریکی و تنهایی می پنداشتم و خود را تنها ترین مرداب می دانستم.

دیدگانی همه کین و نفرت داشتم  و چشم به راه مرگ بودم که مگر با آمدنش

 پایانی بر این بیهودگی باشد.لحظه های سنگین را مانند هم سپری می کردم.

تا اینکه تنهایی این همراه همیشگی را به مبارزه فرا خواندم تا از مرداب خود

ساخته رهایی یابم.هر چه در تنهایی نگریستم هیچ چیز ندیدم مگر خودم. من با

 خود مبارزه می کردم  و  لحظات زندگی را مرداب گونه کرده بودم.

در پی حقیقت روزگار رفتم و  خود را آفرییده ای از آفریده های او یافتم .چگونه

 خود را آفریده ی او بدانم و احساس تنهایی و بیهودگی کنم؟او به من زندگی

را هدیه داده زندگی را بیهوده پنداشتن شیفته ی مرگ شدن و مردابی از

 نا خوشایندها ساختن  خودخواهی و نادانی است.خوب و بد، زشت و زیبا

سیاه و سفید در کنار هم آفریده شده و در کنار هم معنی پیدا میکند.

من قطره ای هستم که با پیوند با دیگر  قطره ها دریایی  از وجود او می شوم.

پس می کوشم تادر کنار دیگر قطره ها موج شوم.

امروز نیز گاهی تنهایی به سراغ من می آید اما او مانند آشنایی است که با او

 هم خانه و هم نفس بوده ام .