ما زادگان اندوهیم و شما فرزندان شادمانی.

ما زادگان اندوهیم و اندوه،سایه ی الهه ای است که در جوار دل های شرور سکنا نمی گزیند.

جان های ما اندوهناک است و اندوه بزرگ در جان های کوچک نمی گنجد.ای خنده کنندگان!

ما می گرییم و ناله سر می دهیم،و هر کس که یک بار تن به سرشک خویش بشوید،تا پایان

 روزگاران پاک و پاکیزه خواهد ماند.

زیرا خانه ی نادانی آینه ای ندارد که چهره ی خویش را در آن بنگرید...

ما زادگان اندوهیم و شما ،فرزندان شادمانی.پس بیایید تا ره آورد اندوه ما و دستاورد

 شادمانی شما را پیش روی خورشید نهیم.شما از جمجمه های بردگان هرمها ساختید،

و هرمها اکنون بر شن صحرا نشسته اند و با نسل ها از جاودانگی ما و زوال شما سخن

می گویند..

شما با خواهش هم بستر شده اید،حال آنکه تندباد خواهش،هزار کاروان ارواح زنان را

به بدکارگی و هرزگی سوق داده؛ولی ما تنهایی را درآغوش کشیده ایم،چرا که ابیات

"معلاقات سبع" و  شاهکار هملت و اشعار "دانته" در سایه سار تنهایی تبلور یافته است...

ما بر حقارت شما دل می سوزانیم و شما،عظمت ما را خوش ندارید؛و میان دلسوزی ما و

ناخرسندی شما ،زمان سرگشته و حیران مانده است.

ما همچون دوست به شما نزدیک می شویم و شما چون دشمن بر ما می تازید،و میان

دوستی و دشمنی،دره ای ژرف واقع شده است،آکنده از اشک و خون.

ما برای شما کاخ می سازیم و شما برای ما گور می کنید؛بشریت با گامهای آهنین،

میان زیبایی کاخ و تاریکی گور در حرکت است...

مسیح ناصری را بر دار کردید و پیرامون او به تمسخر ایستاده اید،اما چون آن ساعت

به پایان رسید،تو از فراز صلیب به زیر آمد و چون توانگری به راه افتاد،با جان حق جوی

خویش بر نسلها چیره شد و زمین را از شکوه و ابهت خویش سرشار کرد.

سقراط را به زهر کشتید و پولس را سنگسار کردید؛گالیله را هلاک نمودید،علی ابن ابی

طالب را ناجوانمردانه کشتید و مدحت پاشا را خفه کردید؛اما آنان اکنون زنده اند و همچون

قهرمانان در برابر ابدیت سرفرازند،ولی شما همچون نعشهایی بر روی زمین،در حافظه ی

بشریات باقی خواهید ماند؛نعشهایی که کسی نیست تا آنها را در تاریکی فراموشی و نیستی

دفن کند...

جبران خلیل جبران

 کتاب کاردانها و طوفانها برگردان مهدی سرحدی.