شکسته ساز

خانه ی سبز و چهارسالگی شکسته ساز

shekastesaz — Wed, 11 Nov 2009 18:47:18 GMT

"به نظر من یه خونه باید سبز باشه،سبز و همیشه سبز"

با صدای زنده یاد خسرو شکیبایی

دوازده سال پیش ،بیژن بیرنگ و زنده یاد مسعود رسام سریالی ساختند که همچنان در یادها مانده. سریالی که با بازی خسرو شکیبایی در نقش رضا صباحی جاودانه شد.سریالی که بار اخلاقی و آموزشی فراوانی داشت و مانند نود شبیهای بی محتوای امروزی نبود.رضا صباحی روح سبز خانه ای را باور داشت که در آن زندگی می کرد.روحی سرشار از گرما و صمیمت.روحی که امید در آن موج می زد.رضا صباحی یک وکیل بود و به ما می آموخت چگونه از حق خودمان دفاع کنیم.رضا زمانی که حقی نا حق می شد آرام و قرار نداشت و مدام راه می رفت.مهرانه مهین ترابی، رامبد جوان،آتنه فقیه نصیری ،حمیده خیر آبادی و چندین تن دیگر در کنار هنرمندی که هنرش همیشه در میان ما زنده است "خسرو شکیبایی" در خانه سبز بازی می کردند.و شور بختانه مسعود رسام هفته ی گذشته به سرای جاوانگی شتافت.کارهای ماندگارش هرگز میان اهل هنر فراموش نخواهد شد.

پس از خانه ی سبز سرزمین سبز ساخته شد که با نه سال دیرکرد زمستان هشتاد و شش روی آنتن شبکه ی دوم رفت که به دلیل ندادن آگاهی درست پر بیننده نبود گرچه بسیار آموزنده و پر بار بود.رضا صباحی به ترانه ی غمگین اهالی خانه سبز اشاره می کرد ترانه ی (سبد سبد....)

در آن روزها جومونگ قهرمان تلویزیونی نبود و دیدن سریال بی کیفیت lost نشان به روز بودن یا مد بودن نبود.چه بر سر فرهنگ مردم آمده روشن نیست.

و رضا امروز نیست که ببیند ترانه ی مردم ایران غمگین شده و هوای شهر سنگین.این غم را در هر نگاهی می توان یافت و این سنگینی در هر نفسی که فرو می رود می شود حس کرد.تهران شهر خوبان به مانند چند شهر دیگر از ایران فضای سنگینی پیدا کرده.فضایی پر از پرسش؟ که چرا پاسخ مردمی که زبانشان سکوت است را با زبان آتش و آهن می دهند؟چرا سرکوب؟چرا شکنجه و چرا ابزار زور به جای زبان سخن؟

همه جا پر است از پرسشهای بی پاسخ.

ویاد تیتراژ پایانی خانه ی سبز می افتم که :

سبز سبزم ریشه دارم ،

من درختی استوارم....

.....................................................................

چهار سال پیش در چنین روزهایی شکسته ساز آغاز به کار کرد، و امروز این ساز همچنان به کوک عشق می نوازد.گرچه بسیاری از یاران گذشته امروز نیستند و فضای وبلاگ نویسی دگرگون شده.اما هدف همان آموختن است که در این چند سال آموخته های با ارزشی در کنار شما دوستان بدست آوردم.از نخستین نوشته تا امروز همواره در پی یافتن و رسیدن به برداشت راستین از عشق بودم و ره عشق با همه ی دشواری ها ادامه دارد.

دیدگاه ها و نظرات خودتون رو درباره ی شکسته ساز بگید. و اینکه کدام بخش از نوشته های شکسته ساز را بیشتر می پسندید؟

تاریخی،ادبی ،موسیقی،و دیگر نوشته ها...

در پناه راستی .پیروز باشید

سه پرسش درباره ی چشم زدن(نظر زدن)

shekastesaz — Fri, 09 Oct 2009 13:44:18 GMT

شمارکسایی که چشم زدن یا همون نظر زدن رو باور دارن زیاد هستن. این نوشته برای توهین کردن و یا به چالش کشیدن باورهای بخش زیادی از مردم نیست.این نوشته تنها پرسشی است از کسانی که چشم زدن رو درست می دونن.انسانها باید در برابر باورهاشون پاسخگو باشن.

پرسش یکم: از کسانی که قرآن را باور دارند:به راستی در کجای قرآن اشاره ی مستقیم به چشم زدن شده؟جدا از برداشتها و تفسیر هایی که درباره ی آیات می شه و اون نظر شخصی هر کارشناسه آیا آیه ای وجود داره که اشاره ی مستقیم به چشم زدن داشته باشه؟

پرسش دوم:تاحالا فکر کردین که همچین باوری یه جور دخالت مسقیم در کار خدا و سرنوشت انسانهاست؟

اگر باور دارید که خدا آفریننده ی ماست و هدایتگر سرنوشت ماست چگونه می پذیرید نظر منفی ته دل یک آدم سرنوشت آدم ها رو عوض کنه؟سرنوشت انسانها مگر می تواند بازیچه ی فکر دیگران شود؟

پرسش سوم:چرا باید آدمها از این راه اشتباهات خودشون،کوتاهی خودشون و مسئولیت خودشون رو کنار بگزارن وهمه چیز رو بگن تقصیر دیگری بود؟زیاد شنیدیم که می گن: ما رو چشم زدن که اینجوری شد.فلانی چشم خورد کنکور قبول نشد،ورشکست شد حتی می گن چشم خورد تصادف کرد کشته شد! آخه مگه مرگ و زندگی آدمها بازیچه ی فکر دیگرانه که به این آسونی از دست بره؟پس خدا در این میان چه نقشی داره؟

من با احترام به کسانی که چنین باوری دارن به این پرسشها پاسخ می دم :

یک_می گن تو قرآن اومده،اما انگار هیچ کس نمی دونه کجای قرآن.پژوهشها نشون می ده سنگی که به اون چشم نظر می گن چند هزار سال پیش از اسلام هم در ایران و دیگر کشورها دیده شده.پس این یک باور مذهبی نیست.هیچ کس به درستی نمی دونه چرا به همچین چیزی باور داره.اما کسایی که باور دارن روش تعصب دارن و مثل یکی از واجبات دین بهش نگاه می کنن.

خدا انسان را آفرید تا آدمیان با اندیشه هایشان و کوششهایشان زندگی خود و دنیای پیرامون را بسازند.تندرستی و سلامتی آدمها و دارایی و مالی که به دست میارن اگر از روی کوشش خودشون باشه نظر شور وتنگ هیچ آدم دیگه ای نمی تونه اونها رو بر باد بده.چشم زدن یعنی نظر بد انسانی دیگر می تواند سرنوشت انسان را تغییر دهد.اگر واقعا چنین باشد سرنوشت انسانها بسی بی ارزش و پوچ خواهد شد و خدا در این میان تماشاگر.همچین باوری هم خدارو به مسخره می گیره هم سرنوشت آدمها رو.

دو_این باور یک جور مسئولیت گریزی است برای کسانی که نمی خوان اشتباهات خودشون رو بپذیرن.همیشه دنبال کس دیگری هستند تا شکست های زندگی خودشون رو به اونها وصل کنن و این یکی از بزرگترین دردهای اجتماعی ایرانیان است که هیچ کس حاضر نیست مسئولیت اشتباه خویش با بپذیرد.

سه_برخی می کوشند با دوختن این باور به انرژی درمانی و متافیزیک برای این باور استدلالهای علمی بیاورند.این همه تلاش برای علمی جلوه دادن یک خرافه به راستی قابل درک نیست.جذب انرژی منفی از انسانها و فضای پیرامون هیچ ارتباطی با چنین پدیده ای نداره.چون جذب انرژی منفی چه خودآگاه چه نا خودآگاه هرگز نمی تونه سرنوشت یک انسان رو دگرگون کنه.بالاترین نتیجه ی جذب انرژی منفی،خستگی احساس کسالت و مانند اینهاست هرگز نمی تونه یک اثر اساسی روی زندگی و سرنوشت انسانها بگذاره.مگر اینکه انسان خدای خودش رو کوچک و ناتوان ببینه .مگر اینکه آدم خدا رو دهدنده و بخشنده ندونه و واسطه های انسانی رو دخیل بدونه.

یه پرسش هم جدا از اینها فکرم رو درگیر کرده.چرا بیشتر خانومها به چشم زدن باور دارن؟

سخن پایانی:

برای یک انسان مثبت اندیش و نیک بین چشم بد دیگران چه خودآگاه و چه ناخودآگاه ،کوچکترین دگرگونی در اندیشه اش نداره.اما یک انسان منفی نگر و بد بین پذیرای همه گونه چشم بد و فضای بد فکری و اندیشه های بد است.پس ریشه ی این بدنظری و بدگمانی و بد اندیشی در خود انسان است نه دیگری.چشم زدن یک جور خرافاته که نتایج تلخی مانند بدگمانی و بد اندیشی و مسئولیت گریزی داره.چنین آدمهایی از تعریف و تحسین دیگران می هراسند و به هر سخنی بد بین هستن حتی از نزدیکان خودشون.پس چنین باوری بیش از همه به خود انسان آسیب می زنه و آرامش درونی فرد رو ازش می گیره.

و پاسخ شما در بخش دیدگاه ها:

موزه ی دکتر حسابی حراج شد

shekastesaz — Wed, 09 Sep 2009 04:31:18 GMT

پیش نوشت:

پرویزمشکاتیان آهنگساز و نوازنده ی شناخته شده ی سنتور با ایست قلبی درگذشت.قلب موسیقی ایران نیز با رفتنش

به درد آمد.تسلیت می گم در گذشت این استاد برزگ رو به خانواده اش و جامعه ی هنری.به زودی نوشته ای در این

باره خواهم داشت.۳۰/۶/۸۸

........................................................................................................................................

این چند وقته خبرای بد زیاد شنیدیم.خبرهایی که دوست نداشتیم باورش کنیم.خبرهایی که منتظر شدیم تا

تکذیب شه.اما نشد.یکی از این خبرهای بد فرهنگی رو به گزارش روزنامه ی همشهری (محله_منطقه

یک تهران) می خونیم:

موزه ی دکتر حسابی به حراج گذاشته شد

خانه ی قدیمی دکتر حسابی ،محلی که سالهای سال مکان آمدو شد بزرگان علمی کشور بود،اکنون به سبب

بدهی مالی به بانک به حراج گذاشته شده است و بیم آن می رود که در صورت دست رو دست گذاشتن

مسئولان و عدم همکاری بازماندگان،میراث معنوی این مرد بزرگ از کف برود. مهندس ایرج حسابی

فرزند دکتر حسابی در این باره می گوید:

پروفسور حسابی که آموزش و تربیت چندین نسل دانشجو و استاد را در کارنامه ی فعالیتهایش دارد

و به فرهنگ و ادب و اعتقادات سنتی و مذهبی این سرزمین عشق می ورزید ،تنها داشته زندگی اش

را که منزلش بود،29 سال پیش در گرو بانک قرار داد و در حالی که در فعالیتهای علمی فرهنگی

و تحقیقاتی اش متضرر شده بود،مبلغ 48 میلیون تومان وام دریافت کرد.در حال حاضر این خانه به

عنوان موزه ی دکتر حسابی شناخته می شود و نمادی هفتاد ساله به شمار می آید باید بدهی آن روزگار

را که اکنون مبلغ 2 میلیارد و پانصد ملیون تومان شده،جبران کند و از همین رو به حراج گذاشته شده

است.

نکته های تلخی از این خبر دریافت می شود.نخستین پرسش آنکه چرا دانشمندی چون دکتر حسابی برای

پژوهشهای علمی خود باید از بودجه ی شخصی استفاده کند؟

اگر داشنمندی چون حسابی تامین بودجه نشده وای به حال پژوهشگران جوان و گمنام این مرز و بوم.

چند سال پیش برای دکتر حسابی در میدان تجریش تندیسی از سر ایشان درست کردند و

سالهاست خیابانی به نام ایشان نامگذاری شد.به راستی اگر آن کارها نمادین نبود چرا امروزهمه کنار

نشسته اند تا خانه ی دکتر حسابی که خود نماد دانش این مرز بوم است را حراج کنند؟

این روزها واژه ی نخبه را بیش ازپیش می شنویم.اما به راستی هیچ خبری که نشان دهنده ی توجه راستین

به نخبگان باشد را نمی شویم.شاید نخبه واژه ی زیبایی باشد که بتوان با آن بازی کرد و گروه اندکی را

فریفت.اما هرگز حقیقت بی توجهی به نخبگان حتی پس از مرگشان را نمی توان فریب داد

به گفته ی فرزند دکتر حسابی امسال 68 هزار نفر از موزه ی دکتر حسابی بازدید کرده اند.آنها که به این

باغ موزه ی زیبا رفته اند بیش از شنودنگان این خبر تاسف می خورند چرا که آن باغ کوچک و خانه ی

زیبا در میان آن همه آسمان خراش و ساختمانهای زشت امروزی چون گهری گران بهاست.جدا از ارزش

علمی فرهنگی شخص دکتر حسابی،خود خانه ارزش تاریخی دارد.

ای کاش پیش از آنکه دیر شود دست اندرکاران و مسئولان ننگ حراج شدن موزه ی دکتر حسابی که

مانند حراج شدن فرهنگ و دانش این کشور می ماند از زمانه ی خود پاک کنند.

..................................................................................................................................

پی نوشت:

.....

تو از آیین انسانی چه می‌دانی؟

اگر جان را خدا داده‌ست

چرا باید تو بستانی؟

چرا باید که با یک لحظه‌ی غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟.....

به یاد استاد برای استاد

زبان آتش و آهن تصنیف جاودان هنرمند مردمی استاد شجریان

دانلود زبان آتش و آهن

هم زمان آلبوم رندان مست نیز از استاد به بازار آمده که تا کنون از پر فروشترین کارهای موسیقی اصیل

ایرانی است

گفتگوی BBC با استاد شجریان

shekastesaz — Tue, 07 Jul 2009 15:28:18 GMT

گفتگوی BBC با استاد شجریان:

در شرایطی که مردم ما در بهت و حیرت فرو رفته اند و در شرایطی که این خس و خاشاک با توفانی که آقای

احمدی نژاد به پا کرده،به حرکت در آمده اند صدای من جایی در تلویزیون و رادیو ِ صدا و سیمای جمهوری

اسلامی ندارد و من مواکداٌ خواستم که صدای مرا پخش نکنند و باعث ناراحتی من نشوند و تجاوز به حق و

حقوق من نکنند این صدا صدای خس و خاشاک است و همیشه هم برای خس و خاشاک خواهد ماند.

من بارها و بارها گفته ام سال هفتادو چهار هم از رئیس وقت خواستم که صدای مرا پخش نکنید ولی باز هم

حرف مرا نادیده گرفتند و به حق و حقوق من تجاوز کردند و من هر بار صدای خودم را از این رسانه(صدا و

سیما)شنیدم بدنم لرزید واحساس شرم کردم.از این رو مواکداٌ از رئیس جدید خواستم که به حقوق من تجاوز

نکنند و صدای من را از این رسانه پخش نکنند.سرودهایی که من خواندم در سال 1357 و 58 به خاطر

حرکت رستاخیزی بود که مردم انجام داده بودند ولی حالا می بینم که این سرودها را در صورت من و امثال

من و مردمانی که من برایشان خواندم،می کوبند.این است که من اجازه نمی دهم این سرودها را به این سادگی

پخش کنند و اینها هیچ حقی در این سرودها ندارند.

و در خبری از تارنمای دل آواز آمده:

در پی تماس های مکرر علاقمندان بدین وسیله به اطلاع می رساند استاد محمدرضا شجریان و گروه شهناز در

تابستان 88 در داخل کشور هیچ برنامه و کنسرتی نخواهند داشت

................................................

آری این آوای راستی است و همیشه جاودان خواهد ماند.هنرمندان مردمی همواره در نزد مردم ماندگار و

جاودان هستند.تاریخ برای کسانی که کوشیدند حقیقت را واژگون کنند،سر حقیقت را ببرند و یا آنرا بر دار

کنند،بر قلب حقیقت تیر زنند و آنرا خاموش کنند،پیام ویژه ای دارد و آن هم نابودی است.هر آن کس که با

راستی و با یگانگی حقیقت در افتاد،ور افتاد.این آشکار ترین پیام تاریخ است برای کوبندگان راستی.

درود بر استاد شجریان بلند مرام که مردمی بودن خویش را بار دیگر نمایان کردند.در چنین زمانهایی بهتر از

هر زمانی هنرمندان مردمی از دیگران شناخته می شوند.همچنین دوستداران راستین استاد آواز ایران نیز بهتر

شناخته می شوند.

راز جاودانگی و محبوبیت استاد شجریان در همین راست مرامی ایشان است.

عارف قزوینی

shekastesaz — Fri, 05 Jun 2009 21:39:18 GMT

از خون جوانان وطن

بند یکم

هنگام می و فصل ِ گًل و گشت و چمن شد

دربار بهاری تهی از زاغ و زغن شد

دلتنگ چو من مرغ ِقفس بهر وطن شد

چه کج رفتاری ای چرخ، چه بد کرداری ای چرخ

سر ِکین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

بند دوم

از خونِ ِ جوانان وطن لاله دمیده

از ماتم ِ سرو ِ قدشان سرو خمیده

در سایه ی گل بلبل ازین غصه خزیده

گل نیز چو من در غمشان جامه دریده

چه کج رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ

سر ِ کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

بند سوم

خوابند وکیلان و خرابند وزیران

بردند به سرقت همه سیم و زر ایران

ما را نگذارند به یک خانه ی ویران

یا رب بستان داد ِ فقیران ز امیران

چه کج رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ

سر ِ کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

.................................................

(سه بند پایانی در پایین نوشته)

عارف قزوینی در 1259 در قزوین زاده شد.پدرش ملاهادی وکیل بود.وی صرف و نحو عربی و فارسی را در قزوین فراگرفت.موسیقی را نزد حاج صادق خرازی فراگرفت.در 17 سالگی عاشق دختری به نام خانم بالا شد و در پنهان با او ازدواج کرد.پس از آنکه خانواده ی دختر آگاه شدند مخالفت کردند عارف مدتی به رشت رفت وپس از بازگشتش به قزوین همسرش را طلاق داد و پس از آن هرگز ازدواج نکرد.

23 سالگی عارف با مشروطیت همگام شد و او با غزلهایش مشروطه را در پیروزی یاری داد.ایرج میرزا منظومه ای هجو به نام عارف نامه در همان زمان سرود.پس از خودکشی عبدالحکیم خان یکی از دوستان نزدیک او،عارف به جنون دچار شد و برای درمان به بغداد رفت.همزمان با جنگ جهانی از بغداد به استامبول رفت و پس از بازگشتش به تهران کنسرت با شکوهی برگزار کرد.وی که با سروده های میهن دوستانه ی خود همواره مورد خشم سیاسیون بود،در پایان عمر به همدان تبعید شد و در سن 54 سالگی درگذشت.تصنیف زیر را در وصف خانم بالا تنها عشق اش سرود:

دیدم صنمی سرو فد و روی چو ماهی

الهی تو گواهی خدایا تو پناهی

افکنده به رخسار چو مه زلف سیاهی

الهی تو گواهی خدایا تو پناهی

گر گویم سروش نوبد سرو خرامان

این قسم شتابان چون کبک خرامان

ور گویم گل پیش تو گل همچو گیاهی

الهی تو گراهی خدایا تو پناهی

این نیست مگر آینه ی لطف الهی

الهی تو گواهی خدایا تو پناهی

صد بار گدائیش به از منصب شاهی

الهی تو گواهی خدایا تو پناهی

عارف قزوینی از بزرگان ادبیات مشروطه و از بزرگان موسیقی ماست..تصنیفهای او در میان بزرگان موسیقی ما جایگاه ویژه دارد.استاد شجریان کنسرتی به نام به یاد عارف برگزار کردند.پاکی وجود او و میهن دوستی او از میان سروده هایش به آشکارا دریافت می گردد.وی مردی میهن دوست بود و هم با قاجار هم با پهلوی سر ستیز داشت.

چرا در سریال شهریار به شخصیت وی نگاه سلیقه ای و دور از راستی شد؟

سلیقه ای که عارف را نمی پسندید به دروغ پراکنی درباره ی زندگی او پرداخت.هر چند نقش سودمند سریال سلیقه ای شهریار را در زنده کردن شاعران مشروطه و خود شهریار نمی توان انکار کرد ولی از فضای مثبت آن سریال و بازی جاودان زنده یاد احمد آقالو بازیگر نقش عارف قزوینی استفاده ای در راه ارج نهادن به عارف نشد.

عارف را دوست دارم چون مردی میهن دوست بود.عارف را دوست دارم چون عاشقی راستین بود.عارف را دوست دارم چون همچنان در میان اهل هنر زنده است.زبان بی پروای او را دوست دارم.روا نیست که گمنامانه رها شودو با کین ورزی نگاههای سلیقه ای خود را بدنام کنند چون هیچ کس نمی توان راستی را بدنام کند و هر چه دروغ بیش فروغ راستی بیش..

هر ایرانی با خواندن از خون جوانان وطن به راست گفتاری و بلند اندیشی وی پی می برد و بر او درود می فرستد

....................

ادامه ی از خون جوانان وطن:

بند چهارم:

از اشک همه روی زمین زیرو زبر کن

مشتی گرت از خاک وطن هست به سر کن

غیرت کن و اندیشه ی ایام بتر کن

اندر جلو تیر عدو سینه سپر کن

چه کج رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ

سر ِ کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

بند پنجم

از دست عدنو ناله ی من از سر درد است

اندیشه هر آن کس کند از مرگ نه مرد است

جان بازی عشاق نه چون بازی نرد است

مردی اگرت هست کنون وقت نبرد است

چه کج رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ

سر ِ کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

بند ششم

عارف ز ازل تکیه بر ایام ندادست

جز جام به کس دست چو خیام ندادست

دل جز به سر زلف دلارام ندادست

صد زندگی ِ ننگ به یک نام ندادست

چه کج رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ

سر ِ کین داری ای چرخ

نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

عارف قزوینی.

........................................

چگونه می توان از استاد شجریان تقدیر کرد؟(فرازستان)

پیمان ابدی

shekastesaz — Thu, 14 May 2009 08:29:18 GMT

چند وقتی بود در بعضی از فیلمها و سریالهای ایرانی صحنه های اکشن متفاوتی می دیدیم.تصادفهایی که

واقعا تصادف بودند.چپ کردنها برخودها و ....راز این تغییر در گرو پیمان ابدی بود.جوانی که پس از

تحصیل و کار در زمینه ی بدل کاری در آلمان به میهن خود بازگشت تا سینمای اکشن ایران را دگرگون

کند.به راستی او موفق شد وسینمای اکشن ایران را دگرگون ساخت. با تخصص و انرژی باور نکردنی که

داشت یادگاری ابدی در سینمای ایران به جای گذاشت.

نخستین بار او را در یک برنامه ی تلویزیونی در شبکه ی تهران دیدم و آنچه دیدم عشق یک جوان پر

انرژی به هدفهای خود بود.به راستی او یک نمونه است.بدلکار سریال کبری یازده که تمام جدابیت این

سریال از همان بدلکاری هایش بود به ایران آمد تا عشق خود را به میهن خود آورد و سرانجام در راه

این عشق جان باخت.خبر درگذشت او برای سینمای ایران خبر ناگوار و تکان دهنده ای بود.امید واریم این

رویداد تلخ اثر بدی بر روی سینمای اکشن نداشته باشه. رعایت ایمنی و پیش بینی های فنی اگر بود، پیمان

اکنون درمیان ما بود.این کوتاهی ها و سهل انگاری ها پدیده ی تازه ای نیست و در جای خود نیاز به

بررسی بیشتر دارد.وی درپی آموزش دادن بدلکاری حرفه ای در ایران بود،امیدواریم راه او ادامه داشته

باشد هر چند که جای او همیشه خالی است.

درگذشت او را به خانواده اش و به جامعه ی سینمای ایران تسلیت می گم. نام او تا ابد در تاریخ سینمای

ایران ماندگار خواهد شد.

به راستی که جان در ره آرمان دادن نشان از بلند مرتبگی اوست.روحش شاد باد. یادش تا ابد در سینمای

ایران گرامی خواهد ماند.

خاکسپاری پیمان ابدی و عکسهای پیمان ابدی

آه باران

shekastesaz — Fri, 24 Apr 2009 09:54:18 GMT

آه باران

امسال در میان همه ی بارانهای بهاری، بارانی دیگر نیز بارید.بارانی که سرشار از زیبایی و تازگی و پاکی

است.بارانی از آه و آهی از باران.

گر دل شما را در این هوای بهارانه غم گرفته است،گر دستمال پیچ در پیچ آرزوهایتان بوی باران گرفته است،

آه باران را گوش کنید.با همان گوشی که در بلندای تاریخ شنونده ی رنجها و دردهای عاشقان بوده است.آنان که

از ایران دوستی سخن می گویند،برای یک بار که شده خرابه های باستانی که در جای خود با ارزش است را

رها کرده و به سوی روح و روان فرهنگ ملی ما روی آورند.موسیقی بخشی از روح و روان فرهنگ ملی

ماست.موسیقی صدای تاریخ ماست.آنان که موسیقی ایرانی را درنمی یابند ولی از ایران دوستی سخن می گویند

به سان کسانی هستند که تنها چهره ی زیبای یار خود را می بینند؛ نه زیبایی های درونی و وراستین اورا.

****************************************************************

مضرابهای فرهنگ شریف چون بارش باران بهاری لطیف است.پس از پیوند مهرو گلهای پیش از انقلابش،

از او کمتر می شنیدیم و چندی سالی بود که می شنیدیم او و استاد شجریان بار دیگر برای کاری دیگر

می کوشند و سر انجام آه باران به آن انتظار پایان بخشید و مضرابهای لطیف استاد فرهنگ شریف بار

دیگر گوش ما را نواخت.

فخری ملک پور را پیش از آن نمی شناختم اما به راستی تا پیش از او کوک دشتی پیانو را با این همه زیبایی

و احساس نشنیده بودم.پس از استادان بزرگی چون معروفی شاید پیانو در موسیقی سنتی رو به فراموشی بود

مگر جسته گریخته هر از چند سالی گاهی،اما اینگاه دشتی زیبایی گلهای رنگارنگ را در خود دارد.موسیقی

ما به ملک پورها بیش از این نیاز دارد.

مزدای انصاری را چه بهتر که از زبان خودش بشناسیم:

"سالها بود که در آرزوی کاری مشترک با استاد آواز ایران محمد رضا شجریان بودم.چرا که صدای گرم و دلنشینش از دوران کودکیم در منزلمان همواره طنین انداز بود و یکی از انگیزه هایی که راه موسیقی را برگزیدم همین آشنایی بود.دستیابی به این آرزو سالها به طول انجامید تاآنکه با تاسف فراوان در سال 1380 یکی از شاعران گرانمایه این مرزو بوم فریدون مشیری را از دست داده و با اندوه در سوگش نشستیم.نخستین بار آه باران ساخته استاد شحریان همراه با سه تار هنرمند ارزنده حسین علیزاده به یاد فریدون مشیری،به اجرا درآمد.این اثر چنان تاثیری در همگان بر انگیخت که از استاد شجریان درخواست کردم افتخار تنظیم آنرا به من بدهد تا بتوانم من نیز سهم اندکی در گرامیداشت این شاعر بزرگ داشته باشم و او پذیرفت."

و استاد دوست داشتنی موسیقی اصیل ایران" جاودان آوای مهر" محمد رضا شجریان مانند همیشه نوآور و

خلاق،به زیباترین شیوه ی ممکن از بزرگان همیشه در یادی چون حسین یا حقی ،مرتضی محجوبی ،رهی

معیری و بنان که به راستی گلهای موسیقی اصیل ایران هستند،یاد کردند.یاد زنده ی فریدون مشیری را در

این کار جاری ساختند.من نیز از کودکی با صدای استاد گوش به موسیقی باز کردم و با همین صدا،صدای

عشق را شنیدم.لحظه ها و روزها را می شمارم تا کنسرت تیر ماه استاد شجریان فرا رسد و بار دیگر آن همه

شور و احساس وصف نشدنی در آوایشان.

ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

این گیسو پریشان کرده بید ِ وحشی ِباران

یا نه دریائیست گویی واژگونه بر فراز شهر،

شهر سوگواران

هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش

رنگ این شبهای وحشت را،تواند شست آیا از

دل یاران

چشم ها و چشمه ها خشکند،روشنی ها محو

در تاریکی دلتنگ،همچنانکه نامها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد

آه باران ای امید جان بیداران

بر پلیدیها که ما عمرایست در گرداب آن غرقیم

آیا چیره خواهی شد؟

فریدون مشیری

کهنه های همیشه نو

shekastesaz — Tue, 10 Feb 2009 19:33:18 GMT

در سالی که در شکسته ساز،سال یاد مادربزرگ نامیده شد با بخشی از کتاب کهنه های همیشه نو نوشته ی

مرتضی احمدی همراه می شویم:

آهنگساز و سراینده ی شعر ترانه ی مبارک باد ناشناخته است.حتی استادان بزرگی چون کلنل وزیری،روح الله خان خالقی و بدیع زاده با تمام تحقیقاتشان در این زمینه به نتیجه ای نرسیدند..این ترانه از چنان شهرتی در بین خانواده های ایرانی در نقاط مختلف کشور برخوردار است که در جشن های عقد و عروسی اکثر قریب به اتفاق طبقات مرفه،نیمه مرفه و فقیر خواهان اجرای این ترانه ی سنتی و به یادماندنی بودند و هستند.در شب عروسی طبق رسم دیرین ترانه ی مبارک باد هنگام ورود عروس و داماد به محل جشن نواخته و خوانده می شود:

امشب چه شبی است شب مراد است امشب این خانه همش شمع و چراغ است امشب